Ten długi i wyczerpujący sezon 2025 zakończyliśmy drugą najważniejszą imprezą w klasie F3K w Polsce, czyli Mistrzostwami Polski.
W tym roku odbyły się one nie jak w ostatnich latach w Zalesiu koło Warszawy, a w znanym wszystkim Tuszowie Narodowym na tamtejszym lotnisku aeroklubowym.
Przynajmniej mieliśmy blisko i na liście zawodników stawiła się cała nasza ekipa oraz RcPany, ASW i kto tylko lata w F3K 😉 Ogółem na liście sklasyfikowano 40 zawodników i zawodniczek.
Połowa września to jeszcze przyjemny czas na latanie i tak też było pierwszego dnia. Rankiem nieco chłodno, ale potem dość słonecznie, a więc lotnie.
Drugiego dnia było fajnie prawie do końca… Deszcz nie wytrzymał do końca ostatniej rundy i została ona anulowana, co jak zwykle w takich sytuacjach jednym było na rękę, drugim zaś przeciwnie 🙂

Po podliczeniu punktów Mistrzem Polski 2025 został Mateusz Ptaszek, drugi był Mario, a trzeci Czarek Janas. Tuż za podium wylądował Paweł.
Resztę naszych miejsc można znaleźć na końcu Galerii, ale wcześniej warto oczywiście przejrzeć całość 🙂

Na początku września odbyły się kolejne już zawody, które organizowaliśmy.
Choć nie robimy już tej imprezy w Kielcach, a w Turbii to podtrzymując tradycję nadal motywem przewodnim jest majonez i stąd nadal jest to Mayo Cup 🙂 .
W tym roku nie mieliśmy może rekordu frekwencji, ale 23 sklasyfikowanych zawodników to przyzwoita liczba, dla której warto się spiąć i zrobić coś fajnego.
Jak w poprzednich latach, oprócz dopilnowania wszystkiego co sportowe, zrobiliśmy grilla, udało się zmontować mały bufet i przygotować nagrody.
Korzystając z uprzejmości Łukasza Dańczyszyna mogliśmy też kontynuować dzieło Wilczego Trofeum, co zawsze urozmaica rywalizację i dodaje smaczku całemu wydarzeniu.

Pogoda w tym roku, co rzadkie podczas zawodów, była prawie bezwietrzna i jak zobaczycie w galerii trochę pochmurna. Dawało to czasem ciekawe efekty termiczne, choć oczywiście nie zawsze i nie każdemu 🙂 .
Nie było za to przerw i przez dwa dni udało się wylatać 15 rund, a to już jest bardzo fajny wynik. Po tak solidnym wylataniu się zostało rozdać nagrody, a że była to ostania runda Pucharu Polski to także ogłosić zwycięzcę.

Zatem, zawody Mayo Cup 2025 wygrał Mario, przed Piotrem Stasiulewiczem i Pawłem. Karol i Arek daleko – 15 i 18 miejsce (zwalamy na konieczność organizacji zawodów 😀 ).
Zaś w Pucharze Polski zwycięstwo odniósł Paweł! drugi był Mario, a trzeci Wojtek, tak więc ASW wypełniło podium PP F3K 2025.
Szczegółowe rankingi z całego sezonu można znaleźć na stronie f3k.pl .

W zabawie Wilcze Trofeum tryumfowała para Marcin Kieliszek i Sebastian Florek czyli „Preclikarze”, przed „Aeroklubem Chudoby” reprezentowanym przez Czarka Janasa i Rafała Gabinowskiego. Trzeci był „Sojusz Bielsko-Warszawski” czyli Piotr Stasiulewicz i Rafał Budzoń.
Również gratulujemy świetnego latania 🙂

My za to zapraszamy do Galerii z tej imprezy. 

P.S – Wróbelki ćwierkają, że następny Mayo Cup odbędzie się wiosną 2026 😉

Chwila odpoczynku po MŚ w Tarp i kolejnym naszym przystankiem na trasie zawodów w 2025 roku był Martin Cup, który ze względu na problemy organizacyjne odbył się tym razem na lotnisku w Trencinie.
Może i tło do zdjęć nie było tak piękne jak w Martinie, za to Miro i koledzy przywieźli ze sobą równie świetną atmosferę jak rok temu.
Z Polski było nas tym razem 7 zawodników, w tym nasza standardowa czwórka: Arek, Paweł, Mario i Karol.
Choć pogoda nie należała do specjalnie trudnych, co okazało się pozorne bo akurat z tych zawodów nie przywieźliśmy rewelacyjnych wyników.
Najwyżej z naszych był Czarek Janas (5 miejsce), Mario i Paweł obok siebie na 9 i 10 miejscu, dalej Piotrek Stasiulewicz na 18 miejscu, Arek 23, Karol 26 i Adam Siama 33.
Ogółem wystartowało 38 zawodników.

Zawody wygrał Ivo Bratršovský z Czech, drugi był Austriak Klaus Schloemmer, a trzeci kolejny z Czechów – Ondrej Rezler.

Jak zwykle pozbierała się dość obszerna Galeria, do której serdecznie zapraszamy 🙂

Po zawodach Tarp Cup przyszła pora na danie główne – Mistrzostwa Świata modeli F3K.
Jako reprezentanci Polski w roli pilotów udział wzięli Czarek Janas, Paweł oraz Mariusz w kategorii Senior.
Juniorów mieliśmy również trzech – Szymon Mikuła, Jacob Szewczyk i Franciszek Czechura. W roli pomocników Bartek Wojtkiewicz i Sebastian Florek.
A jako dobra dusza zespołu i autorka świetnych zdjęć, które stanowią większość poniższej galerii (jak i wielu innych od jakiegoś czasu 🙂 ) – Iza Krawczyk.
Arek z kolei wspierał organizatorów jako wolontariusz – chronometrażysta 🙂
Imprezę rozpoczynało sobotnie sprawdzenie modeli zwane processingiem, gdzie każdy model jest sprawdzany pod kątem kluczowych wymiarów, oznakowania części itd.
Późnym popołudniem odbyło się uroczyste otwarcie Mistrzostw z udziałem oficjeli FAI.
Kolejne dni aż do następnej soboty to w sumie 17 rund zawodów w bardzo zmiennej pogodzie – z momentami silnym wiatrem, częstym przelotnym deszczem i ogólnie trudnymi warunkami.
Latania nie było tylko w połowie tygodnia – przechodził front i padało prawie dobę, ale na koniec dnia akurat wypadała impreza pod nazwą Nations Abend 🙂
Jak zwykle takie duże zawody nie kończą się tylko na rundach zasadniczych. W tym wypadku do finałów wchodziło pierwszych 12 Seniorów i 8 Juniorów.
Wśród seniorów mieliśmy swojego reprezentanta – Czarka, który ostatecznie uplasował się na 5 miejscu.
Mistrzem Świata został Marko Damjanovic z Chorwacji, drugi był jego rodak Arijan Hucaljuk, a trzeci reprezentant gospodarzy – Henri Sander.

Chyba najlepiej o atmosferze całego tego tygodnia zmagań opowiedzą zdjęcia w naszej Galerii

Przed startem imprezy typu Mistrzostwa Świata czy Mistrzostwa Europy rozgrywane są zawody otwarte dla wszystkich czyli tzw. Pre-Contest. Nie inaczej było w tym roku przed Mistrzostwami Świata F3K w Niemczech, gdzie w czwartek i piątek przed sobotnim oficjalnym rozpoczęciem rozegrano dwudniową rundę Pucharu Świata Tarp Cup.
Tego typu zawody, rozgrywane w tym samym miejscu gdzie impreza właściwa, to z jednej strony okazja dla organizatora do sprawdzenia czy wszystko działa i przeszkolenie chronometrażystów, a drugiej daje zawodnikom okazję do treningu i sprawdzenia swoich sił pilotom spoza oficjalnych reprezentacji.
W tych zawodach oprócz Pawła i Mariusza, którzy byli reprezentantami Polski na późniejszych MŚ wziął udział także Arek. Pozostała ekipa z Polski to reszta naszej kadry wraz pomocnikami i juniorami.

Lotnisko klubu modelarskiego z Tarp na północy Niemiec jest położone wśród pól i w miarę oddalonych wiatraków, a sama trawa i infrastruktura były świetnie przygotowane. Można było poczuć się trochę jak na polu golfowym 🙂
Bliskość mórz Północnego i Bałtyckiego powodują częste zmiany pogody, co miało także miejsce na tych zawodach. Niemniej przez te 2 dni udało się wylatać 9 rund, co przy startujących ponad 110 zawodnikach jest dobrym wynikiem.

Zawody te wygrał Anthony Rotteleur, a więc wtedy jeszcze urzędujący Mistrz Świata, a drugi był Paweł! Trzecie miejsce zajął Włoch Alessandro Aramini.
Mario był 36-ty, a Arek 53-ci.

Do obejrzenia spora Galeria z tych zawodów 🙂

W ostatni weekend czerwca odbyły się łączone zawody Pucharu Polski zarówno dla klasy F3K jak i F5J. To już kolejny rok, gdy taka impreza znajduje się w polskim kalendarzu. Tym razem miejscem rozegrania tych zawodów było lotnisko modelarskie w Brzezinach nieopodal Łodzi.
Od razu należy podkreślić bardzo ciepłe przyjęcie właścicieli pięknie położonej łąki (odwiedźcie ich stronę na FB: https://www.facebook.com/skyteam2019). Dzięki ich staraniom mieliśmy m.in. pięknie skoszoną łąkę czy beczkowóz z wodą.
Samo lotnisko miało z jednej strony pas drzew rosnących wzdłuż drogi, co przy akurat wiejącym prostopadle wietrze było często wykorzystywane przez pilotów obu klas. Choć regulamin wspomina o unikaniu miejsc, gdzie mogą występować takie przeszkody terenowe to chyba nie jest realnym zorganizowanie zawodów, gdzie jest totalnie płasko w promieniu 2 km od pola startów 🙂
A co do warunków w trakcie zawodów to zarówno sobota jak i niedziela były raczej wietrzne, choć to w niedzielę podmuchy i ogólna pralka bardziej dawały się we znaki i oddzielały średnich od bardzo dobrych pilotów 🙂

Nasza szeroko rozumiana ekipa z ASW stawiła się dość szerokim składem. Paweł, Mario, Karol i Arek jak zwykle, do tego Marcin Kieliszek, oraz modelarnie ze Stalowej Woli i Zaleszan 🙂

Przechodząc do wyników, w klasie F5J zwyciężył Tomasz Rymwid-Mickiewicz, drugi był Mario a trzeci Paweł – takie tam, gościnne występy raz do roku 😀
W F3K już nieco mniej sukcesów bo i konkurencja była mocniejsza. Wygrał Eryk Halaburda z Mielca, przed debiutantem (!) Antonim Braszczyńskim, zaś honor ASW obronił Marcin Kieliszek 🙂
Paweł na 6. miejscu, Mario 10, Wojtek 11, Karol 13 i Arek na 17 pozycji. Szczegółowe wyniki do sprawdzenia na Gliderscore oraz na jednym ze zdjęć w Galerii, do której serdecznie zapraszamy!

Kończąc majowo-czerwcową serię Pucharów Świata kilka słów o tegorocznych zawodach w Pradze. Lotnisko modelarskie w Bechovicach jest nam już nieźle znane, ta edycja to już trzeci raz kiedy tam gościliśmy i pewnie nie ostatni. Jeśli chodzi o nasz skład to byliśmy naszą zwyczajową czwórką – Mario, Paweł, Arek i Karol oraz trzech zawodników z Turbii. Natomiast pod polskimi namiotami było w sumie 12 zawodników.
Jak to w Czechach, zawsze miła atmosfera i pyszne piwko więc warto przejechać te 600 czy 700 km i miło spędzić weekend. Organizacja tych zawodów za sprawą Martina Zemanka i ekipy znów stała na fajnym poziomie i tylko pogoda tym razem nie dopisała, jak już parę razy w tym roku 😐
W piątek wieczorem było jeszcze nieźle, choć wcześniej przeszedł obfity deszcz. W sobotę zaraz po rozpoczęciu zawodów zaczęło padać i trochę na siłę udało się dokończyć pierwszym grupom loty zanim organizator przerwał zawody. Modele i nadajniki trzeba było już suszyć. Później sytuacja powtarzała się właściwie przez cały dzień. Na szczęście w pewnym momencie padło hasło, że piwo z nalewaka od teraz jest darmowe do końca zawodów. W galerii znajdziecie zdjęcie jednego z uradowanych tą wiadomością 🙂
W niedzielę opadów było już mniej, za to wiatr przybrał na sile i warunki momentami były bardzo podobne do tych, które pamiętam z zeszłego roku. W pewnym momencie trzeba było ładować cały możliwy balast żeby nie stać pod wiatr lub się cofać.
Ostatecznie w takich szarpanych warunkach udało się przez dwa dni wylatać 7 pełnych rund. Najlepszy w końcowym rozrachunku okazał się Borys Kuznietsov z Ukrainy, a drugie miejsce zajął Paweł! – tym razem niczego nie zepsuł i siadło 🙂  Podium uzupełnił Karel Hříbal z Czech.
Mario był 13-ty, Arek 22-gi, a Karol 24-ty.

Galeria jak zwykle czeka na oglądających 🙂

Niedługo po Zielonej Górze przyszedł czas na od dawna planowany, najdalszy wyjazd w tym sezonie do Nancy we Francji. Tu z różnych względów z naszego Teamu był tylko Arek i Mario, ale ogółem polska ekipa liczyła 7 osób. Tak odległy wyjazd obłożyliśmy zwiedzaniem Muzeum Techniki w Spirze i Sinsheim przed i po zawodach. Oba te obiekty oferują możliwość wejścia m.in. do Jumbo Jet’a, Concorde’a czy Antonova An-22.
Same zawody odbywały się na pięknie położonym lotnisku lokalnego aeroklubu. Jest to płaskie wzgórze tuż na skraju Nancy, gdzie bez problemu latają zarówno modelarze jak i szybownicy. Tym razem także pogoda była świetna – ciepło zarówno w dzień jak i nocą, co w namiocie zawsze jest miłe 🙂 W sobotę jak to w większości wypadków bywa, rozegraliśmy większość rund przy niezbyt wietrznych warunkach. O poranku niebo było trochę przykryte chmurami i dopiero z biegiem dnia rozwijała się mocniejsza termika. Sam położenie pola startów i ukształtowanie okolicznego terenu sprawiało, że początkowo było trochę nauki nad którą częścią drzew jak nosi i jak głęboko warto się zapuszczać. Ogólnie ten dzień lataliśmy raczej na lekko lub z niewielkim balastem. Wieczorem zaliczyliśmy kolację w lokalnej restauracji.
Niedziela, która była bardziej wietrzna przez co latanie stało się dużo bardziej dynamiczne i oczywiście na dalsze odległości. Przybyło oczywiście niedolotów bliższych i dalszych 🙂 . Po zasadniczej części zawodów nastąpiło coś, co tutaj jest praktykowane – finał dla najlepszej 10tki. Tu nasz mały sukces bo dwóch naszych weszło do tego grona – Mario oraz Bartek, a więc latacz i producent polskiego modelu Albatros 🙂
Dla formalności – finał „Mirabelle Cup” jest dodatkową zabawą, niewliczaną do końcowej klasyfikacji. To z kolei powoduje, że w poszczególnych zadaniach można zaryzykować i pójść na całość bez obawy o utopienie końcowego wyniku.

Ostatecznie zawody wygrał przedstawiciel gospodarzy Anthony Rotteleur, drugi był Cederic Duss ze Szwajcarii, a trzecie miejsce zajął Romain Gallet z Francji, co warto podkreślić Junior.
Z naszej ekipy najwyżej był Bartek Wojtkiewicz – 7 miejsce, Mario – 10, junior Szymon Mikuła – 20, Mateusz Ptaszek – 23, Czarek Janas – 32 i Arek 35.

Całkiem pokaźna galeria z tych zawodów poleca się do oglądania 🙂

Kolejne po Monachium zawody F3K to także eliminacja Pucharu Świata, tym razem w Zielonej Górze. Te zawody to oczywiście także jedna z głównych imprez dla krajowych zawodników więc i z naszej ekipy oraz ogólnie ASW stawiła się silna reprezentacja 🙂 Tu również, podobnie jak w Monachium, pogoda nie była łaskawa dla zawodników. O ile w trakcie piątkowego treningu dało się latać przy typowym dla Zielonej wietrze, tak sobota od połowy dnia dostarczała mniejszych i większych opadów, co skutecznie rozciągało zawody. Mimo to udało się rozegrać 7 rund i należy uznać to za dobry wynik biorąc pod uwagę powyższe oraz 55 zawodników na starcie. Niestety niedziela okazała się jeszcze gorsza w prognozach na pierwszą część dnia i organizator zdecydował o zakończeniu zawodów na wynikach z soboty.
Tym samym zwycięzcą okazał się Henri Sander z Niemiec przed swoim rodakiem Leonardem Bednarzem. Trzecie miejsce zajął Cederic Duss ze Szwajcarii. Najwyżej z naszej ekipy był Mario – 7 miejsce, Paweł – 11, Arek – 17, Wojtek – 26 i Karol 35.

Ponoć były to ostatnie takie zawody w Zielonej Górze, ale wielu zawodników sobie tego nie wyobraża i liczy że Leszek nie powiedział jeszcze ostatniego słowa 🙂
Na teraz mamy za to Galerię z tego wyjazdu.

W majowy weekend, podobnie jak rok temu, wybraliśmy się na zawody Pucharu Świata pod nazwą Brezn Cup organizowane pod Monachium.
To nasz pierwszy tegoroczny występ za granicą. Zawody znów stały na świetnym poziomie organizacyjnym i sportowym ponieważ lista obejmowała ponad 80 pilotów, w tym wielu bardzo dobrych.
Organizatorzy posłuchali też przynajmniej częściowo naszych i nie tylko naszych uwag z zeszłego roku odnośnie praktykowanego szeroko w Niemczech self-scoringu, gdzie zawodnik sam wprowadza swoje wyniki online.
W tym roku nadal tak było, ale w momencie rozpoczęcia trzeciej rundy okienko na zgłoszenie wyniku w pierwszej było zamykane i kolejno po każdej następnej. Zminimalizowało to sytuacje, gdy ktoś wprowadzał swoje wyniki 'hurtem’ na koniec zawodów i nie wiadomo było czy jest to zgodne z prawdą. Dodatkowo pracowało też kilku sędziów weryfikujących czasy wprowadzane przez zawodników vs. własne pomiary. Gut!

Polską ekipę reprezentowało siedmiu zawodników, w tym nasza regularna czwórka w składzie Paweł, Mario, Arek i Karol. W temacie pogody warto wspomnieć, że pierwsza część soboty stała pod znakiem niewielkiego wiatru, dość dużego zachmurzenia i tym samym latania na lekko.
Mocno liczyła się wysokość rzutu, a noszenia nie były zbyt mocne. Właściwie nagle sprawa się mocno odwróciła i druga część dnia to bardzo silne podmuchy wiatru, szybko przesuwające się chmury, które co chwilę odkrywały słońce – jednym słowem pralka 😀
Kierunek wiatru był chyba najgorszy z możliwych na tym lotnisku bo wiało w kierunku linii wysokiego napięcia. Niestety z naszej ekipy zahaczył o nie Paweł, model szczęśliwie spadł na ziemię z niewielkimi uszkodzeniami, ale dobry wynik poszedł się huśtać.
Bardzo równo i bez błędów latał Mario i po pierwszym dniu był drugi. Niedziela przywitała nas deszczem, który padał z przerwami. Organizatorzy zdecydowali się w jednym z takich okienek na próbę wznowienia zawodów. Niestety, a dla Mariusza stety 😉 , po rozgrzewce deszcz znów zaczął padać i po około godzinie oczekiwania organizator dał za wygraną ogłaszając koniec zawodów. Tym samym mamy drugie podium w PŚ F3K i znów jest na nim Mario 🙂 Zawody wygrał Cederic Duss (Szwajcaria), a trzeci był Tom Glaser (Niemcy). Paweł skończył na 17 miejscu, Karol był 21, a Arek 54.

Zdjęcia z tych właściwie jednodniowych zawodów są już w Galerii 🙂